Bu kızımızın ismi Sinderella’ymış. Küçük yaşta annesini kaybeden Sinderella’nın babası yeni bir evlilik yapmış. Fakat Sinderella’nın üvey annesi ve iki üvey kardeşi ona hiç iyi davranmazlarmış. Ona sürekli iş yaptırır, kötü ve yırtık pırtık elbiseler giydirirlermiş. Bu yüzden ona “Külkedisi” demeye başlamışlar.

Ülkenin kralı bir gün oğlu için bir balo düzenlenmesine karar vermiş. Bu baloya ülkenin tüm genç kızları davetliymiş. Sinderella’nın iki üvey kardeşi bu baloya hazırlanırken, Sinderella da gitmek istemiş. Ama kötü kalpli üvey annesi izin vermemiş ve onu evde bırakmış.

Sinderella da çok üzülüp ağlamış. Tam o sırada ortaya bir peri çıkmış.

Peri ise sihirli değneğiyle bir balkabağını arabaya, fareleri atlara dönüştürmüş. Sinderella’ya ise çok güzel bir elbise ve camdan bir çift ayakkabı vermiş. Peki, peri yaptığı iyilik karşısında bir şart koymamış mı? Tabii ki koymuş. Tek şartı, gece yarısı geldiğinde büyünün bozulacak olmasıymış.

Sinderella baloya gitmiş. Prens onu görür görmez çok etkilenmiş ve bütün gece onunla dans etmiş. Ama saat gece yarısına yaklaşınca Sinderella koşarak saraydan ayrılıvermiş. Kaçarken de ayakkabısının teki düşmüş.

Tekini düşürmüş. Yakışıklı mı yakışıklı prensimiz ise Sinderella’yı bulmak için tüm ülkeyi toz duman etmiş, ta ki ayakkabının tek sahibine ulaşana kadar. Sinderella ayakkabıyı denediği anda hemen olmuş. Böylece onun aradığı kişi olduğunu anlamış.

Sinderella ve prensimiz evlenmiş ve sonsuza kadar mutlu yaşamışlar.

Peki, başlıkta yazan sendromla bu masalın ne ilgisi var?

Modern peri masallarının çoğu ve orijinal versiyonları, kadınlara cinsiyet kısıtlamaları getirmektedir. Saygı kazanması için kahramanı tarafından kurtarılmayı beklemesi gerekir.

Bunun yanı sıra Sinderella, kendisine baskı yapan üvey annesi ve üvey kardeşlerine karşı hiçbir kötü duygu beslemez. Bu durum, bir kadına adaletsizliği yenmenin tek yolunun sabırlı ve asil olmak olduğunu öğretir. Ayrıca onun kurtuluşunun bir erkek sayesinde gerçekleştiği fikri de verilir.

Gelelim sendromun aslına:

Sinderella sendromu nedir?

Sinderella sendromu, bağımsızlıktan korkan kadınları ifade eder. Bu kadınlar, yaşadıkları olumsuzluklara rağmen bir erkek tarafından kurtarılmayı bekler.

Bu sendromu açıklayan en önemli isimlerden biri ABD’li yazar Colette Dowling’dir. Bu sendromu, “başkaları tarafından bakılma konusundaki bilinçsiz arzu” olarak tanımlar.

Kişi yaşlandıkça bu arzu artar ve sendrom daha belirgin hâle gelir. Bu sendroma sahip kadınlar aynı zamanda gizli bir bakım arzusu tarafından yönetilirler.

Sinderella sendromunun erkeklerde görüldüğü durumlar da vardır.

Bu sendrom nasıl ortaya çıktı?

Erkekler ve kadınlar, gerekli bir durumda oldukları sürece başkaları tarafından bakılmayı kabul edebilirler. Ancak insanlara kendi kendine yeterliliği kazandıran şey doğa değil, yetiştirilme şeklidir.

Bu konudaki erkek ve kadın arasındaki ayrım şu şekildedir:

• Erkekler, doğdukları andan itibaren kendi kendine yetebilecek şekilde yetiştirilir.

• Kadınlara ise bir gün bir şekilde kurtarılacakları öğretilir.

Peki, bu tür kişiler nasıl anlaşılır?

Bu sendroma sahip bazı kişiler, hayatlarındaki kişilere normal bir şekilde yaklaşamazlar. Onları kusurları olan sıradan insanlar olarak görmek yerine mükemmelleştirerek adeta taparlar.

Genellikle bu idealleştirme biçimi, mantıksız ve ulaşılamaz beklentilerden kaynaklanır. Bu gerçekçi olmayan beklentiler, bir kadını duygusal olarak yaralayabilir. Aynı zamanda bu kadınlarda bağımlılık ve düşük benlik saygısı eğilimleri, sendromun temel nedenlerindendir.

Colette Dowling’e göre, psikolojik bağımlılık sorunları çoğu zaman aşırı koruyucu davranışlar ve istismarcı kontrolle ilişkilidir. Hatta bazı durumlarda bireyler, bağımsız davranışlarından dolayı cezalandırılmış olabilirler.

aonuç olarak Sinderella sendromu bu şekilde ortaya çıkmıştır. Zamanla gelişen feminizm hareketleriyle birlikte bu sendromun etkisi eskiye göre azalmıştır.

Yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim.

kaynaklarım

https://books.google.com.tr/books?hl=tr&lr=&id=8Ey_EAAAQBAJ&oi=fnd&pg=PA61&dq=sinderella+sendromu+&ots=6-g4_MEm4_&sig=gAwAijli3eBl_ReRSC2aZc5BWag&redir_esc=y#v=onepage&q=sinderella%20sendromu&f=false

https://www.researchgate.net/profile/Mehmet-Demirelli-2/publication/383264301_Universite_Sinavina_Hazirlanan_Ogrencilerin_Bilissel_Kacinma_Egitim_Stres_ve_Psikolojik_Saglamlik_Duzeyleri_Arasindaki_Iliskininin_Incelenmesi/links/66c4eb8a4b25ef677f7237fc/Ueniversite-Sinavina-Hazirlanan-Oegrencilerin-Bilissel-Kacinma-Egitim-Stres-ve-Psikolojik-Saglamlik-Duezeyleri-Arasindaki-Iliskininin-Incelenmesi.pdf#page=46

CARL JUNGA GÖRE GÖLGE KAVRAMI NEDİR ?

Kendi döneminde ortaya attığı bu kavram, bizim bilinçdışı yanımızdır. Bu bilinçdışı tarafımıza; çocukluktan itibaren toplumun, ailemizin ve okulumuzun uygun bulmadığı, kabul edilemez, yanlış ya da günah olarak adlandırdığı her duygu ve düşünce sürgün edilir. Bu unsurlar gölge tarafımıza itilir ve orada büyür.

Gölgemizde, zaman geçtikçe biriken öfke, kıskançlık, bencillik, arzu gibi duygu ve dürtüler vardır.

Carl Gustav Jung’a göre modern insanın en büyük sorunlarından biri, gölgesini tanımaması ve onu başkalarında görmesidir.

Peki, gölgemizi nasıl tanırız?

En bilindik ve en işe yarayan yöntemlerden biri yansıtmadır.

Yansıtma, gölgenin kendini en belirgin şekilde gösterdiği alandır. Genellikle gölgemiz, başkalarını yargıladığımız noktalar üzerinden ortaya çıkar.

“Eğer birini işaret ediyorsan, üç parmağın sana dönüktür.” sözü, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’ye atfedilir ve tam olarak bu durumu açıklar.

Eğer başka birinde sizi aşırı derecede rahatsız eden, sinirlendiren bir özellik varsa, o anda kendi içinize dönüp şu soruyu sormak gerekir:
Bu özelliğin benimle, bastırdığım yanımla ne ilgisi var?

Bu duruma birkaç örnek verelim.

Varsayalım ki okulda yeni biriyle tanıştınız. Bu kişi çok özgüvenli, her konuda fikri olan ve dikkat çeken biri. Siz ise onu tanıdıkça sinir olma, hatta nefret etme gibi duyguların öne çıktığını fark ediyorsunuz. İçinizde şu cümle beliriyor:

“Tam bir ilgi meraklısı, çok ukala. Kendini ne sanıyor? Hiç sevmedim.”

İşte tam olarak burada yatan anlam şudur: Çocukluğunuzdan beri “mütevazı olmalısın”, “çok dikkat çekmemelisin”, “uslu ol” gibi öğütlerle büyütüldünüz. Böylece takdir edilme, parlamak ve görünür olma isteğinizi bastırarak gölgeye göndermiş oldunuz.

Bu örnek sayesinde konunun zihnimizde yavaş yavaş oturduğunu düşünüyorum. Şimdi ikinci bir örnek daha verelim.

Başkasının tembelliği sizi sinirlendiriyor mu? Belki de siz, dinlenmeye ve yavaşlamaya kendinize hiç izin vermeyen bir yapıdasınızdır. Kendi bastırdığınız dinlenme ihtiyacınızı başkalarında görür ve bu yüzden onları yargılıyor olabilirsiniz.

Peki, “İyi hoş, gölge yanımı az çok tanıyorum ya da tanımaya başlıyorum ama bu durumu nasıl düzelteceğiz?” diyorsanız, gelin bunu Carl Gustav Jung’un ağzından açıklayalım.

Jung’a göre psikolojik olgunluğa giden yol, gölgeyi yok etmekten ya da ondan kaçmaktan geçmez. Aksine bu yol; gölgeyi tanımak, anlamak ve onu bilinçli kimliğimize entegre etmekten geçer. Bu süreç hayat boyu devam eder ve buna gölge çalışması denir

Gölge çalışması nasıl yapılır?

Gölge çalışmasıyla ilgili ikinci bir post cumartesi günü gelecek. Umarım bu yazı sizde bir şeyleri kıpırdatmış, bir yerlerde dokunmuştur. Okurken kendinizle ilgili küçük de olsa bir farkındalık yakaladıysanız ne mutlu. Cumartesi günü tekrar görüşmek üzere.

O gün boyunca, annemle teyzemin anneannemle olan ilişkilerini karşılaştırarak düşündüm. Ertesi gün en yakın arkadaşımla buluştuğumda bu konuyu onunla da konuştum. Ona, sevgilisiyle olan ilişkisinin annesi ve babası arasındaki ilişkiye benzer olup olmadığını sordum. Sorudan sonra aramızda derin bir sessizlik oluştu. Ardından bana şunu söyledi:
“Sevgilim, babam ve dedem birbirine çok benziyor; ben ise annem ve babaannemle birbirimize çok benziyoruz.”

Bu noktada benim de söyleyecek pek bir şeyim kalmamıştı. Etrafımdaki insanlardan aldığım cevaplar da büyük ölçüde benzerdi. Tüm bunlar kafamda giderek daha fazla soru oluşmasına neden oldu ve ben de küçük bir araştırmaya koyuldum.

“Sistem hastaysa parça gücünü ortaya koyamaz”

Biz çocuklar, anne ve babamızı gözlemleyerek, onları taklit ederek büyürüz. Kız çocukları büyüdükçe anneyle olan bağları daha da derinleşir; bu bağda yalnızca davranışlar değil, duygular ve ruh hâlleri de karşılıklı olarak aktarılır. Bu noktada, annesinin kaderini kopyalayan çocuk, özellikle annenin ilk kızı olduğunda, anneye daha çok benzer.

“Kızlar annelerinin kaderini yaşar” cümlesindeki kader kelimesi ise binlerce yıldır yanlış anlaşılmaktadır. Kader, Allah tarafından yazılmış ve insanın sorgusuzca oynamak zorunda olduğu bir rol değildir. Aksine, kul ile Yaradan arasındaki eylem birlikteliğinden doğan bir bağdır.

Annemin kaderi elbette benim hayatımın köşe taşlarını oluşturur; ancak hepimiz kendi hayatımızın başrolüyüz. Eğer onun senaryosunu birebir tekrar edersem, kendi hayatımda başrol değil, annemin hikâyesinde bir figüran olurum.

Bu zinciri kırmak bizim elimizdedir. Yapmamız gereken şey, bu aktarımın farkında olmak ve buna göre bilinçli adımlar atmaktır.

Bugün son zamanlardı kalemimi geliştirmek için yaptığım üç etkinlikten bahsedicem herhangi bir kursa gitmeden kendini geliştirmeye çalışan biri olarak youtube da bununla ilgili bir araştırma yaptım umarım hepimiz için faydalı olur.

1. HER SABAH KALKTIĞINDA 3 SAYFA YAZI YAZ.

   Sabah kalkar kalkmaz elinizi yüzünüzü yıkayıp baş ucunuzdaki defterle kalemi alın ve aklınızdan ne geçiyorsa kağıda dökün. Artık bu, sizin bu yoldaki göreviniz.

   Yaklaşık 40-45 dakika süren bu etkinlik, bazen tıkanmanıza sebep olsa da o üç sayfayı mutlaka yazın. Belli bir süreden sonra, ilk günler yazdığınız yazıyla en son yazdığınız yazı arasındaki farkı göreceksiniz.

   “Ya, her sabah nasıl yazacağım bunu?” dediğinizi tahmin edebiliyorum. Sabah okulu erken saatlerde başlayan veya işi olanlar için bu sizi zorlayabilir. Bu yüzden her gün olmasa bile mutlaka haftanın dört günü yapın.

   Aynı zamanda bu etkinlik, kaygılarınıza ve zihninizdeki susmayan seslere de iyi gelecektir.

2. BİR OBJEYE ODAKLAN VE ONU ANLAT.

   Gözünüzü etrafta gezdirin ve dikkatinizi çeken bir şeyi boş bir kağıda dökün. Bu, basit ama bir o kadar etkili bir yöntemdir.

   Yaratıcı yazarlık kurslarında, herkesten aynı objeyi anlatmaları istendiğinde çok farklı bakış açılarının ortaya çıktığı söylenir.

   Mesela ben gözümü gezdirdiğimde, masamın ucundaki vazoya ve içindeki ayçiçeğine odaklandım. Kendini vazonun yukarısından sarkıtmış, içindeki suyu sararmış... gibi anlatımlar yapabilirsiniz.

3. BİRİNDEN SENİN İÇİN 5 KELİME SEÇMESİNİ İSTE.

   Birinden senin için 5 kelime seçmesini iste ve bu beş kelimeyle ilgili olay örgüsü yarat.

İşte üç madde bundan ibaret. “Kendimi nasıl geliştirebilirim?” diye düşünüyorsanız, bunu yapmaya başlayabilirsiniz. Eminim kaleminize iyi gelecektir.

Baktım algoritnma sürekli karşıma çıkarıyor, dedim ki: “Tamam evren, mesajı aldım, ben de Substack’te yazıyorum!”
Keyifle okursunuz umarım , kırmızı ipiniz sizi buraya kadar getirdiyse, hoş geldiniz. :)

KIRMIZI İP TEORİSİ NEDİR ?

Uzak Doğu’da yaygın olan bu inanış, iki büyük kültürden Çin ve Japon efsanelerinden gelmektedir. Çin efsanesine göre, Ay tanrısı Yue Lao insanların kaderini belirler ve onları, görünmeyen kırmızı bir iplikle ruh eşlerine bağlar. Bu iplik, insanların doğdukları andan itibaren kaderlerini şekillendirir ve yaşamları boyunca onları birleştirerek yönlendirir. Japonya’daki versiyon ise benzer bir anlatıya sahiptir. Burada da kırmızı iplik, genellikle iki kişinin serçe parmaklarına bağlı olarak tasvir edilir.

TANIŞTIĞIM İNSANLAR KADERİMDEMİYDİ YOKSA SADECE TESADÜFMÜ ?

Modern dünyada kadersel bir aşk yaşamak kaç kişinin başına gelmiştir ki, diye düşünebilirsiniz. Flört uygulamaları, aile ya da arkadaş aracılığıyla tanışmalar ve yorucu hayatlarımız... Sanki gerçek aşkı bulmamız imkânsız gibi geliyor.
Ama işte tam da bu keşmekeşin içinde, “kırmızı ip teorisi” adeta bir kurtarıcı gibi karşımıza çıkıyor.

Şimdi biraz da bu kırmızı ipi dinleyelim. O şöyle der:
“Endişelenmeyin, kaygılanmayın. Serçe parmaklarınızdan bir köprü gibi birbirinize bağlandınız siz. Bu kırmızı ip, ne kadar dolansa da, ne kadar uzaklaşsanız da, sonunda hepsi benim planımın bir parçası. Çünkü ip çözülür, kısalır… Ve siz birbirinize biraz daha yaklaşırsınız.”

sizin olan sizi bulur.

Bu yazıyı okuyan ve kontrol delisiysen… Evet, sana sesleniyorum.
Bazen deliler gibi çabalasan da olmaz.
Kırmızı ip, sandığın kişiye, sandığın yere ya da sandığın olaya bağlı olmayabilir.
İşte bu yüzden… Akışa bırak.

Bir nehirde akıntıya kapılmışsın ama sen inatla ters yöne doğru kulaç atıyorsun.
Nefes al. Korkma.
Yapman gereken tek şey, kulaç atmayı bırakmak.
Bırak ki nehir seni ait olduğun yere götürsün.

Ve o nehir dinginleştiğinde…
Bu kadar çok çırpınmanın, aslında ne kadar anlamsız olduğunu anlayacaksın.

Baktım algoritnma sürekli karşıma çıkarıyor, dedim ki: “Tamam evren, mesajı aldım, ben de Substack’te yazıyorum!”
Keyifle okursunuz umarım , kırmızı ipiniz sizi buraya kadar getirdiyse, hoş geldiniz. :)

KIRMIZI İP TEORİSİ NEDİR ?

Uzak Doğu’da yaygın olan bu inanış, iki büyük kültürden Çin ve Japon efsanelerinden gelmektedir. Çin efsanesine göre, Ay tanrısı Yue Lao insanların kaderini belirler ve onları, görünmeyen kırmızı bir iplikle ruh eşlerine bağlar. Bu iplik, insanların doğdukları andan itibaren kaderlerini şekillendirir ve yaşamları boyunca onları birleştirerek yönlendirir. Japonya’daki versiyon ise benzer bir anlatıya sahiptir. Burada da kırmızı iplik, genellikle iki kişinin serçe parmaklarına bağlı olarak tasvir edilir.

TANIŞTIĞIM İNSANLAR KADERİMDEMİYDİ YOKSA SADECE TESADÜFMÜ ?

Modern dünyada kadersel bir aşk yaşamak kaç kişinin başına gelmiştir ki, diye düşünebilirsiniz. Flört uygulamaları, aile ya da arkadaş aracılığıyla tanışmalar ve yorucu hayatlarımız... Sanki gerçek aşkı bulmamız imkânsız gibi geliyor.
Ama işte tam da bu keşmekeşin içinde, “kırmızı ip teorisi” adeta bir kurtarıcı gibi karşımıza çıkıyor.

Şimdi biraz da bu kırmızı ipi dinleyelim. O şöyle der:
“Endişelenmeyin, kaygılanmayın. Serçe parmaklarınızdan bir köprü gibi birbirinize bağlandınız siz. Bu kırmızı ip, ne kadar dolansa da, ne kadar uzaklaşsanız da, sonunda hepsi benim planımın bir parçası. Çünkü ip çözülür, kısalır… Ve siz birbirinize biraz daha yaklaşırsınız.”

sizin olan sizi bulur.

Bu yazıyı okuyan ve kontrol delisiysen… Evet, sana sesleniyorum.
Bazen deliler gibi çabalasan da olmaz.
Kırmızı ip, sandığın kişiye, sandığın yere ya da sandığın olaya bağlı olmayabilir.
İşte bu yüzden… Akışa bırak.

Bir nehirde akıntıya kapılmışsın ama sen inatla ters yöne doğru kulaç atıyorsun.
Nefes al. Korkma.
Yapman gereken tek şey, kulaç atmayı bırakmak.
Bırak ki nehir seni ait olduğun yere götürsün.

Ve o nehir dinginleştiğinde…
Bu kadar çok çırpınmanın, aslında ne kadar anlamsız olduğunu anlayacaksın.

Herkese merhaba!

Bugün Türk halkının vazgeçilmezi olan Türk kahvesinden konuşacağız.
Bu acı kahve o kadar kültürümüze yerleşti ki, bir içecek olmaktan çıkıp bir yaşam biçimi hâline geldi. Hatta Türk kahvesinin UNESCO tarafından koruma altına alındığını söylesem?

Zaman zaman eğlenceli bir sohbet eşliğinde, bazen de mutfakta, davlumbaz ışığında dertlerimizi dostumuza anlatırken içeriz.

E tabii, bazen de kız istemelerinde tatlı heyecanlara eşlik eder Türk kahvesi.

PEKİ “TÜRK KAHVESİ” ADINI VERDİĞİMİZ BU KAHVEYLE NASIL TANIŞTIK?

1543 yılında Yemen Valisi Özdemir Paşa, lezzetine hayran kaldığı kahveyi İstanbul’a getirdi.

Türkler tarafından bulunan yepyeni hazırlama metodu sayesinde kahve, güğüm ve cezvelerde pişirilerek Türk Kahvesi adını aldı.

İlk olarak 1554 yılında Tahtakale’de açılan ve tüm şehre hızla yayılan kahvehaneler sayesinde halk kahveyle tanıştı. Günün her saati kitap ve güzel yazıların okunduğu, satranç ve tavlanın oynandığı, şiir ve edebiyat sohbetlerinin yapıldığı kahvehaneler ve kahve kültürü dönemin sosyal hayatını derinden etkiledi.

KIZ İSTEME MERASİMLERİ VE TUZLU KAHVE

Osmanlı İmparatorluğu'nda sözsüz iletişim çiçeklerle, kokularla ve bazen lisan-ı hâl ile sağlanırdı. Kız isteme törenlerinde ise iletişimin en belirgin sembollerinden biri kahveydi: Yanıt olumluysa kahve tatlı, olumsuzsa içine tuz konurdu — böylece söz söylenmeden karar ifade edilirdi.

“BİR KAHVENİN KIRK YIL HATRI VARDIR”

Yıllardır dilimizde dolaşıp zihnimize kazınmış bu söz nerden geliyor ?

Bu söz, yaygın bir rivayete göre; Üsküdarlı bir kahve satıcısının, Rum gemi kaptanına kahve ikram etmesiyle başlar. Aradan 40 yıl geçer ve Üsküdarlı kahveci, savaşta esir düşer. Kahveciyi tanıyan Rum kaptan, kendisine 40 yıl önce kahve ikram eden adamı unutmaz ve ona yardım eder.

işte vazgeçilmez olan türk kahvemiz.

siz en son türk kahvesini kiminle içtiniz?

bu tablonun asıl ünü sanat tarihinden ya da teknik becerilerden değil, çalınmasından geliyor.

“Nasıl ya?” dediğini duyar gibiyim. O zaman hadi, birlikte yüzyıllar öncesine gidelim ve bu meşhur tablonun arkasındaki sır perdesini biraz aralayalım.

ilk önce dikkatimi çeken isminden bahsetmek istiyorum.

İngilizcede “Mona Lisa” olarak bilinen bu ismin aslı aslında “Monna Lisa”dır. İtalyanca’da “Monna”, “Madonna”nın kısaltmasıdır ve “Leydim” ya da “Hanımefendi” anlamına gelir. Yani “Mona Lisa”, kelime anlamıyla “Leydi Lisa” demektir.

Mona Lisa’nın hikâyesi, 1500’lü yılların başına dayanıyor. O dönemde Floransa’da yaşayan Leonardo da Vinci’den, Lisa Gherardini adlı bir kadının portresini yapması istenmişti. Bu isteği, Lisa’nın eşi Francesco del Giocondo dile getirmişti.

Tablodaki kadın kimdi? En çok kabul gören teori, az önce bahsettiğimiz Lisa Gherardini. Ama bir kesim de tablodaki yüzün aslında Leonardo’nun ideal kadın portresi ya da kendi içsel yansıması olduğunu düşünüyor. Hatta bazıları, tablonun gizlice Leonardo’nun kendisi olduğunu bile iddia ediyor! Gülümsemesindeki o belirsizlik, bakışındaki o gizem… Belki de bu yüzden yıllardır herkes bir cevap arıyor ama bulamıyor.

Ve işte hikâyeyi efsaneye dönüştüren asıl olay! 1911 yılında Louvre Müzesi sabah açıldığında Mona Lisa yerinde yoktu. Tablo o kadar sıradandıki görevliler kaybolduğunu bir günden uzun bir süreyle fark ettiler. Tablonun çalındığı fark edildiğinde Fransa polisi resmen alarma geçti. heryere posterler asılmış , trafikteki arabalar tek tek sorulmuştu.Hatta Picasso bile kısa süreliğine şüpheli olarak sorgulandı! Meğer tabloyu çalan kişi, müzede çalışan bir İtalyan marangozdu: Vincenzo Peruggia. Onu çalıp yıllarca evinde sakladı çünkü Mona Lisa’nın İtalya’ya ait olduğunu düşünüyor, “ülkeme geri götürüyorum” diyordu. Yakalanıp tablo geri getirildiğinde artık tüm dünya bu olaydan haberdardı.

işte Mona Lisanın ünü böyle başladı ve yüzyıllardır devam ediyor.